Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych - Poznań


czcionka mniejsza czcionka normalna czcionka większa
INFORMACJE OGÓLNE I HISTORIA

autor tekstu: p. Krzysztof Łączkowski

Pod koniec XIX wieku armia niemiecka poszukiwała dogodnego miejsca na duży poligon wojskowy. Miejscem spełniającym wszystkie wymagane kryteria do ćwiczeń dużych zgrupowań wojska było Biedrusko i jego okolice.

Zacznijmy jednak od początku. Biedrusko (niem. Weißenburg) – wieś położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Suchy Las, leżąca nad Wartą, ok. 5 km na północ od granic Poznania i ok. 15 km od centrum.

Pierwsze wzmianki o osadnictwie na obszarze dzisiejszego Biedruska dotyczą położonej na terenie gminy miejscowości Chojnica i wywodzą się z XIII. Wzniesiono tam wtedy kościół, przy którym założono w połowie wieku szkołę parafialną.

Przez wieki różni tu byli gospodarze i właściciele, co zresztą było powodem rozmaitych waśni sytuacja stabilizuje się od 1518 r., kiedy to Jan Bielawski sprzedał je Cysterkom z Owińsk. Od tego czasu aż po schyłek XVIII wieku tereny te pozostawały we władaniu klasztoru. Według innej z wersji książę poznański Przemysł I nadał w roku 1242 Owińska zakonowi Cysterek z Trzebnicy wraz z dwunastoma innymi wioskami. Siostry po sprzedaniu jednej z tych miejscowości a dokładnie Dobiegniewa za uzyskane środki kupiły Biedrusko.

Nowy rozdział w historii Biedruska wiąże się z rozbiorami Polski, kiedy to po utworzeniu Prus Południowych Fryderyk II przeprowadził szeroko zakrojoną konfiskatę majątków kościelnych i dóbr powstańców przystępując jednocześnie do wynaradawiania ziem polskich.

 W 1797 r. właścicielem Biedruska zostaje Otto Sigmunt von Treskov – pruski porucznik kawalerii w stanie spoczynku. Należały do niego również inne okoliczne wsie jak Chludowo, Chojnica, Owińska, Tworkowo, Radojewo.

W 1877 r. syn właściciela, Albert Otton Maksymilian rozpoczyna prace przy budowie rezydencji. Neoklasycystyczny Pałac, w którym zamieszkał w 1881 r. wzniesiony został przez Ludwika Hunha. Nietypowe jest umieszczenie jednego z głównych wejść do pałacu w elewacji bocznej (podobnie jak w pałacu biezdrowskim). Pałac stoi w ciekawym parku krajobrazowym, na wzgórzu, w pobliżu rzeki Warty.

Na przełomie wieków w wyniku kłopotów towarzysko-rodzinnych Albrecht von Treskov  skłonił się do sprzedaży swoich włości armii niemieckiej, a cena, jaką uzyskał za ich sprzedaż skłoniła jego brata Gustawa Adolfa von Treskowa do odsprzedania również swoich gruntów.

Transakcja sprzedaży majątku, która miała miejsce w 1904 roku była dla Biedruska swego rodzaju nobilitacją społeczno – ekonomiczną. Nazwa miejscowości została zmieniona z Biedrusko na Weissenburg i dotyczyło to raczej Pałacu i zabudowań dworskich po rodzinie von Treskov. Natomiast budowany w szybkim tempie obóz wojskowy znajdujący się na terenie niezalesionym w widłach dróg do Poznania i Chojnic przybiera nazwę Baraken Lager

W centralnym jego punkcie została wybudowana wieża ciśnień z czterostronnym zegarem na szczycie wybijającym godziny i kwadranse. Wraz z mniejszym zegarem znajdującym się na placu naprzeciw budynku poczty i aresztu garnizonowego uzupełniały brak indywidualnych zegarków u żołnierzy.

Na pobliskich terenach utworzony zostaje obóz ćwiczeń, bowiem uznano, że są tu idealne wręcz warunki do szkolenia bojowego, a także do jazdy konnej. Poligon został utworzony kosztem trzech wiosek: Knyszyna, Tworkowa, Trzuskotowa sam Pałac staje się kwaterą główną komendanta obozu.

W odległości około kilometra na zachód od obozu przy dzisiejszej ulicy Leśnej powstały składy amunicji, a w północnej części obozu powstał szpital wojskowy w kształcie dużej litery U. Po prawej stronie drogi do pałacu wybudowano baraki mieszkalne, magazyny i warsztaty dla tzw. komendy poligonu. Na końcu drogi poznańskiej postawiono małą elektrownię o napędzie parowym, z dużym kominem, dla potrzeb ćwiczących tutaj wojsk. Do rozbudowy ośrodka szkoleniowego Niemcy wykorzystali tartak mechaniczny, który został usytuowany u zbiegu dróg do Poznania i do Chludowa.

Z okazji otwarcia zamku cesarskiego w Poznaniu latem 1910 roku Obóz Ćwiczebny Biedrusko odwiedził cesarz Wilhelm II, który bawił w Pałacu i dokonał przeglądu wojsk ćwiczących na poligonie. Na pamiątkę tej wizyty został wykonany przez żołnierzy obelisk z głazu narzutowego o wadze 18 ton, który przywędrował nad Wartę z gór skandynawskich na czaszy lodowca przed wieloma tysiącami lat. Został on ustawiony w ogrodzie kasyna oficerskiego. Po zajęciu Biedruska przez armię powstańczą ten sam głaz po zatarciu poprzedniego napisu na cześć Wilhelma II posiadał napis „31.12.1918.r OC zajęty przez Wojsko Polskie”

W roku 1911 w czterdziestą rocznicę zwycięstwa Prus nad Francja pod Sedanem przy ulicy Ogrodowej z kamienia polnego został wybudowany pomnik o wysokiej kwadratowej podstawie i trapezowo ściętym ku górze sześcianem, na którego szczycie znajdował się niemiecki orzeł.

Nad Wartą w tym okresie funkcjonował prom, który swym wyglądem przypominał coś w rodzaju wielkiego czółna z pomostem na wierzchu. Po obu stronach rzeki był on przymocowany do kołowrotów, którymi przewoźnicy przeciągali prom pomiędzy brzegami.

W finale I Wojny Światowej legły w gruzach trzy mocarstwa zaborcze Polski. Ogłoszony rozejm w Compiegne z dnia 11 listopada 1918 roku kładzie w zasadzie kres zmaganiom zbrojnym w Europie. Wyzwolona została tylko jedna część Polski, cały zabór pruski pozostał w dalszym ciągu pod panowaniem niemieckim. Wielkopolanom, Ślązakom, Kaszubom i Mazurom od dawna przyświecały hasła niepodległościowe a sukces ziem centralnych pobudzał do działania na rzecz wyzwolenia. Napięcie rewolucyjno – powstańcze w Wielkopolsce rosło, uwidoczniło je jeszcze w pokojowej formie przybycie 26 grudnia 1918 roku do Poznania Ignacego Paderewskiego, który zatrzymał się tu w drodze do Warszawy.

Dnia 27 grudnia 1918 roku w Poznaniu wybuchło powstanie, które szybko rozprzestrzeniło się na teren prawie całej Wielkopolski. Pierwsze dwa dni walk powstańczych zakończyły się całkowitym wyzwoleniem Poznania i jego najbliższych okolic. Powstańcy posiadali wiedzę, że w Biedrusku mieści się obóz ćwiczebny wojsk niemieckich z 5 Szkołą Podchorążych Piechoty oraz magazynami amunicji i innego sprzętu wojskowego. Dnia 28 grudnia 1918 roku armia powstańcza dokonała skoncentrowanego uderzenia na poligon wojskowy w Biedrusku i zdobyła go 30 grudnia 1918 roku, zaopatrując się równocześnie w broń i amunicję strzelecką.

W związku ze zjednoczeniem Wojska Polskiego z Armią Powstańczą drogę zmierzającą do byłego Tworkowa, przemianowano na Aleję Zjednoczenia - nazwa tej ulicy przetrwała do dnia dzisiejszego.

Po I wojnie światowej w Biedrusku rozlokowano czasowo sztab 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich pod dowództwem gen. por. Filipa Dubiskiego, miejscowość nadal pełniła rolę obozu ćwiczebnego, a Pałac był siedzibą komendanta.

Tutaj szkoli się 1 Pułk Strzelców Wielkopolskich, formuje 3 Pułk Strzelców Wielkopolskich oraz 2 Pułk Artylerii Lekkiej. W okresie międzywojennym obóz ćwiczeń w Biedrusku był jednym z najważniejszych ośrodków wyszkolenia polowego Wojska Polskiego. Tutaj odbywała większość ćwiczeń dywizyjnych 14 Dywizji Piechoty. Od 1919 roku rozlokowany był 3 Pułk Strzelców Konnych Wielkopolskich.

W 1923 roku odbyły się tu dwudniowe ćwiczenia – natarcie pułku z ostrym strzelaniem na silny ośrodek oporu nieprzyjaciela. Obserwujący je francuski płk M. Faury – dyrektor naukowy Wyższej Szkoły Wojennej był pełen uznania dla polskich żołnierzy. Wielokrotnie cytowano też jego słowa, iż „piechota polska pięści się z terenem”, którymi chciał podkreślić znakomite wykorzystanie naturalnych uwarunkowań terenu. W 1924 r. przeprowadzono w Biedrusku kolejne ćwiczenia pokazowe dla attache państw obcych. W 1930 r. gościli tu oficerowie holenderscy.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego przebywali tu wysokiej rangi przedstawiciele wojska, Polski jak i Europy. Przebywali tu m.in. Józef Piłsudski, Ferdynand Foch, marszałek Francji, Wielkiej Brytanii i Polski, naczelny dowódca wojsk sprzymierzonych w ostatniej fazie I wojny światowej. Odwiedzili także Biedrusko prezydent Ignacy Mościcki, król Rumunii Karol II, minister spraw zagranicznych płk Józef Beck, marszałek Edward Rydz-Śmigły

W okresie międzywojennym poligon w Biedrusku wykorzystywany był także, jako teren prób nowego sprzętu wojskowego. Tu sprawdzano wartość bojową francuskiego samochodu pancernego na podwoziu Citroena-Kegresse. Weryfikowano także włoskie armaty 75 mm oraz czołgi Renault m 1917 FT. W Biedrusku wypróbowywano także polski sprzęt bojowy.

W 1938 r. rozpoczyna się ostatni rozdział międzywojennej historii Biedruska. Od tego lata stacjonuje tu 7 Pułk Strzelców Konnych Wielkopolskiej Brygady Kawalerii dowodzonej przez gen. bryg. dr Romana Abrahama.  28 sierpnia 1939 roku o godzinie 16:00 pułk wymaszerował na wojnę. Inni oficerowie i podoficerowie komendy OC Biedrusko zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym walczyli w swych nowych jednostkach. Natomiast rodziny kadry tak pułku jak i komendy, po wybuchu wojny zostali transportem kolejowym ewakuowani w głąb kraju i do Biedruska w zdecydowanej większości już nie wrócili. Pracownicy cywilni OC Biedrusko nie mieli obowiązku ewakuacji.

Po zajęciu OC Biedrusko przez wojska niemieckie, dla ciągle przybywających z frontu rannych żołnierzy niemieckich zabrakło miejsca w istniejącym w Biedrusku szpitalu, przez co największy budynek mieszkalny (dzisiejszy budynek Zespołu Szkół) szybko zaadaptowano na potrzeby lecznicze. Budynek ten przez całą okupację użytkowany był, jako szpital, później już tylko dla rekonwalescentów.

W wyniku działań wojennych wyruszające na front oddziały 7 PSK wysadziły most na Warcie, który w latach 1942 – 43 został odbudowany i zmodernizowany w celu umożliwienia przeprawy przez niego ciężkiego sprzętu pancernego, dzięki czemu jego nośność wzrosła do 50 ton.

Niemieckie naczelne dowództwo przystąpiło do intensywnej rozbudowy Biedruska, jako jednej z baz wypadowych na Wschód. Rozbudową objęto rozległy teren leżący miedzy drogą do Chojnicy a Aleją Zjednoczenia i nawet za nią. Łukowato w kierunku północnym zbudowano cztery utwardzone drogi i trzy prostopadłe do nich. Między drogą do Chludowa a drogą do Chojnic wybudowano 25 baraków koszarowych, w tym jedną kuchnię i dwie kantyny oraz dwa baraki przeznaczone na łaźnie.

Wzdłuż drogi Chludowskiej wybudowano sześć baraków w tym jeden duży, przeznaczając je na rusznikarnię. Po 1943 roku baraki te, w szczególności ten duży, wykorzystano do remontu silników czołgowych.

Rejon między drogą Chludowską a Aleją Zjednoczenia podzielono na osiem kwartałów, z czego pięć z nich przeznaczono na baraki dla żołnierzy. W każdym kwartale znajdowało się po 5 - 6 baraków mieszkalnych, jedna kuchnia i jeden barak przeznaczony na kantynę żołnierską z numeracją od 12 do 14. Każdy kwartał posiadał od 2 do 4 małych baraków przeznaczonych na latryny i zbiorowe umywalnie. Dwa kolejne kwartały zajmowały wykończone w 1940 roku dwa budynki dla kadry podoficerskiej i kolejnych pięć drewnianych baraków dla kadry. Po drugiej stronie Alei Zjednoczenia Niemcy dobudowali w dwóch rzędach osiem stajni po cztery stajnie w rzędzie. Wraz z tymi budowami wykończono dwa budynki przy kasynie oficerskim rozpoczęte jeszcze przed wojną dla kadry oficerskiej 7 PSK. W ósmym kwartale znajdowały się budynki byłego gospodarstwa rodziny von Treskov, zamienione wraz z oborą znajdującą się po drugiej stronie ulicy Poznańskiej, na magazyny żywnościowe dla potrzeb OC Biedruska i frontu wschodniego.

Artykuły żywnościowe dostarczane były koleją na dworzec bolechowski. W magazynach i barakach wybudowanych przy dworcu kolejowym Bolechowo następowało pierwotne magazynowanie żywności oraz prasowanie słomy i siana z gotowanymi kartoflami i owsem, jako podstawowej prasowanej karmy dla koni. Codziennie, prawie systematycznie, przychodziły dwa wagony mąki na potrzeby zaopatrzeniowe OC Biedruska, z której wypiekano chleb dla potrzeb własnych i innych garnizonów. Pieczywo wypiekano w czterech piecach, a praca odbywała się na trzy zmiany.

W 1942 roku poligon biedruski został powiększony o kilka wiosek a mianowicie: drugą połowę Chojnicy, Łysy Młyn, Glinno i Łagiewniki. Chojnice wykorzystywano do ćwiczeń taktycznych w walce o gęsto zabudowany punkt oporu. Kościół chojnicki pozostawiono do wykorzystywania religijnego, mimo iż wchodził w skład budynków punktu oporu. Jego okna zabezpieczone zostały specjalnymi kasetonami wypełnionymi kamieniami polnymi dla ochrony przed rażeniem odłamkami i kulami. Wieś Łagiewniki po przyłączeniu do poligonu została zamieniona w całości na niemiecki majątek wojskowy. Podobna sytuacja miała miejsce w przypadku Mściszewa, Szlachęcina i innych miejscowościach, w których pracowali na roli jeńcy wojenni najpierw Anglicy później i Rosjanie. 

Po klęsce Francji w 1940 roku do Biedruska skierowano pierwszą partię jeńców angielskich. W Biedrusku mieścił się również obóz jeńców radzieckich, którzy zostali umieszczeni w byłych stajniach zbudowanych na początku XX wieku. Warunki bytowe tych więźniów były bardzo ciężkie.

W 1943 roku Niemcy dobudowali przy dworcu w Bolechowie jeszcze kilka baraków, w których wspólnie z barakami rusznikarni w Biedrusku remontowano uszkodzone na froncie czołgi. Wyremontowany sprzęt wraz z kolejnymi uzupełnieniami stanu osobowego, często rekonwalescentami szpitala biedruskiego, odjeżdżały, jako uzupełnienia do jednostek frontowych. 

Na terenie poligonu od początku okupacji systematycznie odbywały się ćwiczenia taktyczne, strzelania artyleryjskie i czołgowe, strzelania z broni piechoty różnych związków taktycznych a nawet operacyjnych armii niemieckiej. Przekaz ustny, nieudokumentowany podaje, że w Biedrusku szkolono wojska feldmarszałka Friedricha Paulusa przed wyruszeniem na front wschodni.

Na poligonie ćwiczono również przeprawy przez rzekę Wartę, najczęściej na kierunku Mściszewo – Trzuskotowo. Ćwiczenia te odbywały się przy bombardowaniach lotniczych przepraw oraz przy ogniu artyleryjskim. Często strzelano ostrą a nie ćwiczebną amunicją, przez co dochodziło do ostrzelania ćwiczącej piechoty, która za szybko zdobyła określoną w ćwiczeniach rubież nieprzyjaciela.

Od początku okupacji na terenie poligonu systematycznie odbywały się ćwiczenia taktyczne, strzelania artyleryjskie i czołgowe oraz strzelania z broni piechoty różnych związków taktycznych armii niemieckiej. W 1942 poligon Biedrusko został powiększony o kilka wiosek: części Chojnicy, Łysy Młyn, Glinno i Łagiewniki. 

Po zakończeniu działań wojennych rozpoczyna się kolejny okres. Biedrusko jak i przyległy poligon na podstawie Rozkazu Ministra Obrony Narodowej z dnia 17.07.1945 roku staje się siedzibą Komendy Centralnego Poligonu nr 2.

W pierwszych miesiącach istnienia Centralnego Poligonu Artylerii był on miejscem czasowego zakwaterowania 12 Brygady Artylerii Ciężkiej i 26 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej oraz 4 Dywizji Piechoty.

W styczniu 1946 r. rozpoczęto przygotowywanie poligonu do strzelań, w pierwszej kolejności przystąpiono do naprawy linii telefonicznych powietrznych jak i podziemnych, które uległy zniszczeniu w wyniku działań wojennych. Jednocześnie rozpoczęto organizowanie zdewastowanych warsztatów poligonowych.

Pierwsze strzelania odbyły się w miesiącu kwietniu 1946 r. Prowadziła je 12 Brygada Artylerii Ciężkiej i 26 Dywizjon Artylerii Ciężkiej, w miesiącu lipcu 37 Pułk Artylerii Lekkiej.

W sierpniu 1946 r. na teren poligonu przybył marszałek Polski Michał Rola-Żymierski, który udekorował odznaczeniami państwowymi żołnierzy, którzy brali udział w walkach z Niemcami. Również tegoż miesiąca na rozkaz Głównego Inspektoratu MON przystąpiono do generalnego remontu strzelnicy wałowej.

W październiku 1946 roku odbyły się mistrzostwa Wojska Polskiego w strzelaniu z broni strzeleckiej. Pod koniec roku do Gniezna w miejsce nowej dyslokacji udaje się 12 Brygada Artylerii Ciężkiej.  

Z nastaniem 1947 roku w lutym i marcu zimową szkołę ognia odbywa 4 i 5 Dywizja Piechoty, pułki artylerii 6, 22, i 37 trwała ona 6 tygodni. W okresie czerwiec-sierpień na poligonie przeprowadzały strzelania jednostki 4 i 5 Dywizji Piechoty i pułki 3 Brygady Pancernej. We wrześniu odbyły się mistrzostwa Szkół Oficerskich z broni ręcznej i maszynowej. Udział wzięło 12 Szkół Oficerskich. Pod koniec grudnia na terenie poligonu Radziecka Dywizja Lotnicza pod dowództwem gen. Stalina przeprowadziła ćwiczenia w zakresie bombardowania.

Na wniosek Komendanta Poligonu w 1948 r. zwiększona została powierzchnia poligonu i w jego granicach znalazły się wsie Glinno, Glinienko, Okolewo, Łagiewniki.

Kolejna zimowa szkoła ognia odbywała się od 15 lutego do 1 kwietnia. Brały w niej udział jednostki 4, 5 i 11 Dywizji Piechoty. Od kwietnia do maja trwały przygotowania do letniej szkoły ognia, naprawiano drogi, czyszczono przydrożne rowy odwadniające. W letniej szkole ognia, która trwała do 1 września, brały w niej udział 4 i 5 Dywizja Piechoty, 3 Brygada Pancerna i  Oficerska Szkoła Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych. W sierpniu teren poligonu opuścił 26 Dywizjon Artylerii Ciężkiej udając się do Strachowa.

1949 rok to kolejny okres szkolenia, w zimowej szkole ognia brały udział jednostki artylerii 4, 5, 10, 11 Dywizji Piechoty. W miesiącu maju przystąpiono do budowy nowej drogi Biedrusko Złotniki, która ze względu na brak mostu na rzece Warcie stanowiła dojazd do stacji kolejowej, budowa drogi zakończyła się w 1950 r. w letniej szkole ognia udział brały jednostki 2 Korpusu Armijnego, która trwała od 1 maja do 1 września.

W kwietniu 1950 r. jednostki 2 Korpusu Pancernego zaczęły rozbudowywać obóz letni. Rozbudowa urządzeń do zabezpieczenia strzelań i zakwaterowania trwała do 1956 r. w zimowej szkole ognia brały udział jednostki artylerii 19, 4, 5, i 2 Dywizji. Z kolei w letniej szkole ognia brały udział jednostki wchodzące w skład 2 Korpusu.

W 1951 r. w zimowej szkole ognia brały udział jednostki artylerii i pułki 2 Korpusu Pancernego. Trwała ona od 1 lutego do 15 marca.

Rok 1952 to okres przebywania na terenie poligonu najwyższych władz wojskowych zarówno Ludowego Wojska Polskiego jak i Armii Radzieckiej. Od 7 do 15 maja na terenie poligonu przebywał Minister Obrony Narodowej K. Rokosowski w towarzystwie gen. Popławskiego Dowódcy Wojsk Lądowych, gen Suchowa Dowódcy Wojsk Pancernych i gen Michałkina Dowódca Artylerii Wojska Polskiego. W międzyczasie przybył Minister Obrony Narodowej Związku Radzieckiego marszałek Żukow, marszałek Koniew oraz dowódca Wojsk Grupy Północnej Związku Radzieckiego Antonow, którzy dokonali przeglądu wojsk biorących udział w manewrach.

W zimowej jak i letniej szkole ognia w 1953 r. brały udział jednostki 2 Korpusu Pancernego, obecni byli Dowódca Wojsk Pancernych gen. Suchow, Dowódca Artylerii Michałkin, i Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego gen. Strażewski.

Jesienią 1954 roku na stałe miejsce pobytu przybył z Wrocławia 6 Pułk Czołgów.

W maju 1955 roku rozpoczęto budowę 8 schronów betonowych dla obsługi na poligonie.

W listopadzie 1964 roku teren poligonu zgodnie z rozkazem Ministra Obrony Narodowej został protokolarnie przekazany Administracji Lasów Państwowych z dalszym przeznaczeniem i wykorzystaniem przez wojsko.

W 1966 roku rozbudowano i urządzono:

- strzelnicę do prowadzenia treningów artyleryjsko-strzeleckich

- strzelnicę do odbywania strzelań bojowych na wprost

W miesiącach letnich dokonano komisyjnego pomiaru oraz szczegółową charakterystykę poligonu stwierdzono, że powierzchnia leśna wynosi 3.617 ha a powierzchnia nieleśna 9.600 ha razem pow. poligonu wynosi 13.217 ha. Ponadto zinwentaryzowano znajdujące się na terenie poligonu następujące strzelnice, do strzelań na wprost:

- strzelnica czołgowa nr 1 szer. podstawy ok. 400m głębokość do 1700 m

- strzelnica czołgowa nr 2 szer. podstawy ok. 900m głębokość do 1700 m

- strzelnica czołgowa nr 3 szer. podstawy ok. 900m głębokość do 3000 m

oraz znajdującą się strzelnicę do strzelań z zakrytych stanowisk ogniowych o szer. podstawy ok. 2, 5 do 3, 0 km, głębokość 10-11 km

Strzelnice do strzelań z broni ręcznej i maszynowej

- strzelnica piechoty nr 1 „Olszynka” szer. podstawy ok. 800m głębokość do 1500 m

- strzelnica piechoty nr 2 „Chojnica” szer. podstawy ok. 300m głębokość do 400 m

- strzelnica wałowa trzyosiowa głębokość do 300 m

W 1967 roku strzelnicę wałową jak i wiele innych obiektów znajdujących się bezpośrednio w Biedrusku przekazano utworzonej w 1964 roku 3 Warszawskiej Brygadzie Artylerii Haubic, która zajmuje istniejące budynki koszarowe i szkoleniowe włącznie ze specjalnie dla potrzeb nowo utworzonej jednostki wojskowej wybudowane jak i zmodernizowane zwłaszcza nowe garaże jak i budynek szkoleniowy potocznie zwany „zwyżką” gdzie przyszli rakietowcy poznawali oddany im do obsługi sprzęt.

Tymczasem czas na poligonie dzielił się na zimową i letnią szkołę ognia a czas pomiędzy wykorzystywany był na konserwacje i naprawę infrastruktury szkoleniowej.

Po dzień dzisiejszy mimo różnego rodzaju zakusów, co do zdemilitaryzowania terenu poligonu nadal trwa intensywne szkolenie w zakresie strzelań z różnego rodzaju broni jak i ćwiczenia z taktyki. Powstają nowe obiekty szkoleniowe a istniejące są systematycznie poddawane modernizacji i przebudowie by spełniać wymogi i potrzeby współczesnego pola walki.

Mimo reorganizacji Brygady Rakiet na Pułk, a w rezultacie rozwiązaniu oraz reorganizacji Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Pancernych i powstaniu Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w Poznaniu wojsko i poligon ma się w Biedrusku dobrze i raczej przez następne lata nic się nie zmieni.

Większość obszaru poligonu porasta roślinność stepowa. Biedruskie murawy uważane są za osobliwość w skali europejskiej. Na terenach wilgotnych i torfowiskach znaleźć można m.in. owadożerną rosiczkę i niezwykle rzadką paproć - długosza królewskiego. Roślinność poligonu mówi o jego historii. W pasach wzdłuż dróg rośnie oleśnik górski, roślina w Polsce niespotykana. Są przypuszczenia, że przywędrowała na czołgowych gąsienicach z południowej Rumunii. Na poligonie gnieżdżą się 142 gatunki ptaków na 230 występujących w Polsce, w tym orzeł bielik, sokoły kobuz i pustułka, bocian czarny, remiz i zimorodek. Wśród poligonowych ssaków są bobry i wydry.

Ze względu na występujące atrakcje przyrodnicze tereny te objęto ochroną poprzez utworzenie w 1994 roku Obszaru Chronionego Krajobrazu „Biedrusko”, a następnie Natura 2000.

          W chwili obecnej Ośrodek Szkolenia Biedrusko zabezpiecza szkolenie grup szkolnych Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych i Szkoły Podoficerskiej Wojsk Lądowych, a także grup szkolnych ze Szkół Oficerskich oraz jednostek liniowych. Ponadto, poligon wykorzystywany jest także do szkoleń Policji, Straży Granicznej, Państwowej i Ochotniczej Straży Pożarnej. Poligon zajmuje powierzchnię 8 196 ha i jest położony w większości na terenie gminy Suchy Las, ale także Murowana Goślina i Oborniki.

    
  • BIP
pdf

go-up
Kontakt

Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych - Poznań
Wojska Polskiego 86/90
60-628 Poznań
tel. 261575210
fax. 261575066
cswlpoznan@ron.mil.pl

    
  • BIP
Jednostki Podporządkowane